VERSCHRIKKELIJKE
PIJLGIFKIKKER
Phyllobates terribilis
Weinig natuurlijke vijanden
Door zijn giftige huid, heeft de verschrikkelijke pijlgifkikker maar weinig natuurlijke vijanden. Enkel één kleine slangensoort, die immuun is voor het gif, kan zich voeden met jonge kikkers. Volwassen kikkers zijn te groot om gegeten te worden en hoeven dus niks te vrezen. Zelf voedt de verschrikkelijke pijlgifkikker zich voornamelijk met mieren. Af en toe worden ook wel andere insecten, zoals termieten en kevers gegeten.
Leefgebied
De verschrikkelijke pijlgifkikker komt voor langs de Pacifische kust van Colombia.
Daar kan je deze felgele kikker vinden tussen de bladeren op de bodem van het tropische regenwoud. In deze extreem vochtige regio kan er tot 5 meter regen per jaar vallen. Dat komt goed uit, want voor het grootbrengen van de jongen zijn ze afhankelijk van zoet water.
Illegale huisdierhandel
De mens vormt de grootste bedreiging voor deze prachtige gifkikker. Hun leefgebied verdwijnt door houtkap, landbouw, mijnbouw en vervuiling. Ook worden verschrikkelijke pijlgifkikkers uit het wild gevangen voor de illegale huisdierhandel.
Om een veilige leefomgeving te behouden is een reservaat gecreëerd: het Reserva Rana Terribilis reservaat. Ook staat de verschrikkelijke pijlgifkikker op de CITES bijlage II, wat betekent dat het verboden is om deze kikkers uit het wild te halen. Dat maakt het stuk moeilijker om deze pijlgifkikkers de landsgrenzen over te smokkelen.
Onderzoek en het aanwijzen van nieuwe reservaten is belangrijk om de soort te behouden.
Meerdere partners
Zowel het mannetje als het vrouwtje hebben meerdere partners. Het vrouwtje legt de eieren op de grond en daarna bevrucht het mannetje ze. Daarna brengt hij ze op zijn rug naar een geschikte plek met water. Daar kunnen de eieren zich verder ontwikkelen tot kikkervisjes. Tot zover de ouderlijke zorg, want vanaf dat moment moeten de eieren en uiteindelijk de kikkervisjes het zelf redden. Na een jaar zijn de jonge kikkers groot genoeg om zelf voor nageslacht te zorgen.
Melodieus geluid
De verschrikkelijke pijlgifkikker is niet erg territoriaal in tegenstelling tot veel andere soorten pijlgifkikkers. Ook zijn ze niet erg schrikachtig en dus over het algemeen goed zichtbaar. Als je zo giftig bent is dat natuurlijk ook niet nodig.
Tijdens de balts laten de mannetjes een melodieus trillend geluid horen. Eerst 6 tot 7 seconden lang, gevolgd door een versie van 2 tot 3 seconden. De frequentie ligt op 1800 Hz, dat is lager dan het geluid van verwante soorten. Bij opwinding, bijvoorbeeld tijdens de jacht of balts, tikken de kikkers met hun lange middelste teen.
Hoge concentraties gif
Met hun lange, kleverige tong zijn verschrikkelijke pijlgifkikkers behendige jagers. De huid van de verschrikkelijke gifkikker bevat hoge concentraties gifstoffen, wel 1900 microgram. Dit gif is afkomstig uit de prooidieren die de kikkers eten in het wild. Het gif veroorzaakt spierverlammingen en maar 2 tot 200 microgram is nodig om een mens te kunnen doden. Je hoeft niet bang te zijn voor gifkikkers in gevangenschap, de prooidieren ze te eten krijgen bevatten deze gifstoffen niet. De gifkikkers zelf zijn daarom dus ook niet giftig!